cartoon

θα ξαναζήσουμε τέτοια Χριστούγεννα?

2010-06-07T13:44:00.000-07:00

Το μεγάλο λουλούδι

2009-08-21T05:41:00.000-07:00

Ελευθερία Μ. Ιούλιος 2009

Οι οδηγοί του ΟΑΣΘ είναι οι χειρότεροι οδηγοί του κόσμου!

2008-02-28T03:54:00.000-08:00

2007-09-27T07:21:00.000-07:00

Boringggg

2007-02-27T04:51:00.000-08:00

String 2007

2007-01-08T05:40:00.000-08:00

Βαράτε μας κι εδώ.

2006-09-28T08:44:00.000-07:00

http://www.myspace.com/soulmag

Από Πέμπτη...

2006-07-24T05:37:00.000-07:00

...μπορεί και Παρασκευή, στα περίπτερα. Εμείς πάλι διακοπές!

Massive attack gia Zpiderland

2006-06-21T08:50:00.000-07:00

Black and Proud

2006-06-21T08:35:00.000-07:00

Όχι, δεν τα κατάφερα

2006-06-21T08:30:00.000-07:00

Vaguehttp://vaguetourist.blogspot.com
δεν τα κατάφερα. θα μου τα γράψεις αυτή τη φορά...

Τα κατάφερα!!!

2006-06-21T08:28:00.000-07:00

Ευχαριστώ Vague.
Ή μήπως όχι?

Ξαναδοκιμάζω για λινκ!

2006-06-21T08:20:00.000-07:00

Τώρα?http://www.myspace.com/dreadastaire

Σκέφτομαι και γράφω Νο2

2006-06-07T09:28:00.000-07:00

Κλάιν! Πώς γίνεται ένα site λινκ?

Σκέφτομαι και γράφω

2006-06-07T09:26:00.000-07:00

Θα γίνει link?

Έπεσε βαρεμάρα και...

2006-06-07T09:25:00.000-07:00

www.myspace.com/greekcartoon

Δες και άκου!

2006-06-07T09:22:00.000-07:00

Τσέκαρε: www.myspace.com/dreadastaire

Ήμασταν μια ωραία ατμόσφαιρα!

2006-06-07T09:20:00.000-07:00

a couple of cartoons

2006-06-01T09:28:00.000-07:00

Επίσης, διά χειρός Μαρίας Ψ.

Greekcartoon

2006-06-01T09:25:00.000-07:00

Διά χειρός Μαρίας Ψ.

Χήρα Knightly!

2006-05-22T03:42:00.000-07:00

Τώρα που βγάζει η γης χορτάρι

2006-05-10T07:40:00.000-07:00

Στα περίπτερα τώρα!

2006-04-13T09:50:00.000-07:00

ΒΓΗΚΕ!!!

2006-03-10T03:39:00.000-08:00

Η απόλυτη σύγχυση

2006-03-02T01:33:00.000-08:00

Τρέμε, Πικάσο!

2006-02-21T05:21:00.000-08:00

Όλοι ευπρόσδεκτοι!

2006-02-08T09:36:00.000-08:00

Τα τρομερά παιδιά

2006-02-07T07:43:00.000-08:00

Έρχεται!

2006-02-02T03:38:00.000-08:00

Στα περίπτερα με ψυχή και 3 ευρώ

Μη χάσει κανείς τη "Φρουτοπία"

2006-01-27T06:25:00.000-08:00

Κάθε Τετάρτη στο Μύλο. Απίστευτη ενέργεια, κανονικό πάρτι! Ό,τι καλύτερο είδα τους τελευταίους μήνες.
Photo: Κωνσταντίνος Ρήγος

Never on Sunday

2006-01-25T06:50:00.000-08:00

Το μπάσκετ πάει καλά

2006-01-25T06:45:00.000-08:00

Κώστας Γκουσγκούνης

2006-01-19T10:52:00.000-08:00

Άντρας με τα όλα του, αστραφτερός, μυστηριώδης, περίπου… σέξι, πραγματικό φαινόμενο. Από τις αρχές της δεκαετίας του ’70 μέχρι και τα μέσα του ’80, το καμάρι της Λάρισας Κώστας Γκουσγκούνης τόλμησε να ξαναγράψει τους κανόνες του παιχνιδιού που ίσχυαν στον ερωτικό ελληνικό κινηματογράφο και κέρδισε την απόλυτη αντρική υστεροφημία. Ήταν άξιος!
Ακόμα και οι σοβαροί κινηματογραφικοί κριτικοί με έφεση στις ψαγμενιές και το ιρανικό σινεμά, δεν κρύβουν το σεβασμό και το θαυμασμό τους. Η εξήγηση απλή: Τη στιγμή που το ελληνικό πορνό στηριζόταν σε πομπώδεις δακρύβρεχτες υποθέσεις και πετσόκοβε την «ουσία» στο μοντάζ, ο Κώστας Γκουσγκούνης, η Τίνα Σπάθη και το υπόλοιπο συνεργείο έκαναν την επανάσταση. Γύρισαν ταινίες μηδενικού μπάτζετ που δεν στηρίχτηκαν στην κλασική συνταγή, δεν πούλησαν μούρη και επίφαση καλλιτεχνικότητας, ούτε καν αισθησιασμό. Το μόνο που διεκδίκησαν ήταν μια θέση στη λαϊκή τέχνη και το κωμικό καλτ στερέωμα.
Γέννημα θρέμμα της Λάρισας, μιας πόλης με παράδοση στη φωτογραφική τέχνη. Ο Κώστας Γκουσγκούνης μυήθηκε στα μυστικά της φωτογραφίας από τον πατέρα του Μίμη, μαθητή του διάσημου φωτογράφου Βαλσάμη, και άσκησε για κάποιο διάστημα το επάγγελμα στο θεσσαλικό κάμπο. Η απόφασή του να αναζητήσει την τύχη του στην πρωτεύουσα, όπου σκόπευε να ανοίξει φωτογραφείο, στάθηκε καταλυτική για την εξέλιξη της ζωής του. Μερικά μικρά κομπαρσικά περάσματά του από τον κινηματογράφου ήταν αρκετά για να του κολλήσει το μικρόβιο. Ξεκίνησε την καριέρα του με αστυνομικές περιπέτειες και συνέχισε προσφέροντας τις υπηρεσίες του στο είδος της σουρεαλιστικής σεξοκωμωδίας. Μοναδική hardcore ταινία του «Ο ηδονοβλεψίας».
Ο Κώστας Γκουσγκούνης δεν υπήρξε όμορφος. Ήταν αυταράς, φαλακρός, με προβλήματα άρθρωσης. Δεν ξεχώριζε για τις βιρτουόζικες τεχνικές του στο πήδημα. Ωστόσο πήρε όλα τα λεφτά σε μια μορφή τέχνης με περιορισμένα, όπως και να το κάνουμε, υποκριτικά μέσα, πουλώντας μπρουταλιτέ, κραυγές ηδονής και απίστευτες ατάκες. Ήταν φευγάτος, κεφάτος, εναλλακτικός, σουρεαλιστής, πικάντικα κωμικός, ό,τι πιο «προχό» μπορούσε να προσγειωθεί στις ελληνικές οθόνες εκείνης της εποχής.
Οι σεναριογράφοι του το ήξεραν. Βιώνοντας δημιουργική δυστοκία, σύνηθες πρόβλημα στις ερωτικού περιεχομένου ταινίες, άφηναν τον Κώστα να αυτοσχεδιάσει. Όμως ο οίστρος σε στιγμές έξαψης είναι μάλλον περιορισμένος. Αποτέλεσμα; Η θρυλική πλέον ατάκα «θα σε γαμήσω» να είναι το πασπαρτού και η κατακλείδα κάθε απόπειρας συζήτησης.
Ο Κώστας της οθόνης ήταν ένα απλό παιδί του λαού, ένας Νίκος Ξανθόπουλος του σεξ και του καράτε. Γερή κράση. Αρχετυπικός γαμιάς, δεν είχε τακτ, έλεγε ό,τι του κατέβαινε στο κεφάλι. Άλλωστε ποια γυναίκα ικανοποιείται με σικ συμπεριφορές στο κρεβάτι; Στην επιλογή συντρόφου δεν ήταν δύσκολος, στην επιλογή χώρου δράσης δεν έψαχνε βολικές λύσεις. Κοινώς ό,τι κάτσει, όπου κάτσει. Δεν άφησε παραπονεμένη καμία: ούτε νοικοκυρά με πρόβλημα στα υδραυλικά, ούτε τουρίστρια, αλλά ούτε και σύζυγο. Έσπειρε το ταλέντο του σε παραλίες κυκλαδίτικων νησιών, ραχούλες, ναυτιλιακά γραφεία, αθηναϊκά διαμερίσματα. Υπήρξε μερακλής στον καφέ και την μπίρα. Δεν το έπαιξε διανοούμενος, δεν παινεύτηκε ποτέ ότι ξέρει ξένες γλώσσες. Επί της οθόνης, καμία εικονική επίδειξη δεξιοτεχνίας. Όλα πραγματικά, όλα φανερά, όλα ωμά, πρωτόγονα, ίσως και βρόμικα, όπως στην πραγματική ερωτική ζωή.
Κάθε ταινία του ηγέτη αντιμετωπιζόταν όπως το «Βαθύ Λαρύγγι» στην Αμερική. Από τις προβολές περνούσαν από χαβαλετζήδες φοιτητές μέχρι την κρεμ ντε λα κρεμ της κοινωνίας, όχι για να αναζητήσουν την «ανάταση», αλλά για να γελάσουν. Ουρές έξω από τους κινηματογράφους, παλλαϊκός ξεσηκωμός, διαδηλώσεις ανά την Ελλάδα ήταν κλασικά φαινόμενα. Η Θεσσαλονίκη έζησε εξαιτίας του τα πρώτα της μποτιλιαρίσματα. Με το που τελείωναν τα εργαστήρια στο Χημικό, η Εθνικής Αμύνης και η Αγγελάκη γέμιζαν από κόσμο που κατευθυνόταν με πορεία στον κινηματογράφο «Ελλήσποντο» κρατώντας λαμπάδες και κεριά. Κατά τη διάρκεια των προβολών το αφοσιωμένο κοινό, που είχε αποστηθίσει τις ατάκες, συμμετείχε ενεργά εξασκώντας τα αντανακλαστικά του. «Πού είναι τα πουλάκια σου;» ρωτούσαν εν χορώ οι παρέες από την πλατεία. «Εδώ είναι τα πουλάκια μου», απαντούσε ο Κώστας με απόλυτο συγχρονισμό από τη σκηνή. Η ιαχή «άξιος, άξιος» δονούσε την ατμόσφαιρα, ενώ η μυσταγωγία συμπληρωνόταν με το φως αναπτήρων.
Παρά την αποθέωσή του, ο Γκουσγκούνης προσέγγισε τα μέσα του σταρ σίστεμ με επιφυλακτικότητα. Την εποχή της δόξας του έμεινε σιωπηλός και αθέατος από τα φώτα της δημοσιότητας. Χρυσός κανόνας, που όποιος τον εφάρμοσε δεν βγήκε χαμένος. Μετά εξαφανίστηκε τελείως. Η ελληνική πορνοβιομηχανία εμφάνισε συμπτώματα διάλυσης και περιορίστηκε σε βουκολικές σαβούρες, οι εισαγωγές από το εξωτερικό και οι «κουλτουριάρικες» εσωστρεφείς ταινίες της εποχής, που υιοθέτησαν ως ένα μεγάλο βαθμό στοιχεία της soft πορνοαισθητικής, έδωσαν τη χαριστική βολή. Το κενό που άφησε πίσω του ο Κώστας φάνταζε και φαντάζει ακόμα και σήμερα δυσαναπλήρωτο, γεγονός που τον τοποθετεί εκτός συναγωνισμού στο βάθρο του πρώτου. Τον ανέσυραν από τα αζήτητα, τον τίμησαν και τον απενοχοποίησαν ο Νίκος Τριανταφυλλίδης διοργανώνοντας το Φεστιβάλ Καλτ Ελληνικού Κινηματογράφου, η Αννίτα Πάνια, που τον φιλοξένησε στις «Αϋπνίες», και η εφημερίδα «Πρώτο Θέμα». Παρά την ηλικία του είναι αναμφισβήτητα σταρ. Γιατί; Ακόμα κι αν ο ίδιος δεν έχει βρει την απάντηση, το κοινό φαίνεται ότι την έχει.

Απόψε αυτοσχεδιάζουμε
Κλασικές σκηνές και ατάκες. Κάπως έτσι ξεκινούσαν όλα…

Ο Γκουσγκούνης αραχτός στο σπίτι. Η πόρτα ανοίγει, μπαίνει μέσα η γυναίκα του με ψώνια.
Γκουσγκούνης: «Φέτα έφερες;»
Σύζυγος: «Όχι»
Γκουσγκούνης: «Μου φαίνεται πως θέλεις να σε γαμήσω».

Ο Γκουσγκούνης γυρνάει στο σπίτι κουρασμένος, αφήνει κάτω την τσάντα με τα σύνεργα του υδραυλικού, χαιρετάει βαριεστημένα τη γυναίκα του.
Γκουσγκούνης: «Τι φαΐ έκανες;»
Σύζυγος: «Δεν έκανα φαΐ»
Γκουσγκούνης: «Δεν έκανες φαΐ; Θα σε γαμήσω!»

Ο Γκουσγκούνης γυρνάει και πάλι στο σπίτι κουρασμένος.
Γκουσγκούνης: «Γυναίκα, τι φαΐ έχουμε;»
Σύζυγος: «Μακαρόνια»
Γκουσγκούνης: «Τη γάμησες!»

Ο Γκουσγκούνης εν δράσει στην εξοχή.
Παρτενέρ: «Άκου, Κώστα μου, πώς κελαηδούν τα πουλάκια!»
Γκουσγκούνης: «Άστα αυτά και κοίτα να κάνεις το δικό μου πουλάκι να κελαηδήσει!»

Ο Γκουσγκούνης σε ρόλο πίτσα delivery boy!
Γκουσγκούνης: «Έφερα τις πίτσες»
Παραλήπτριες: «Μα δεν παραγγείλαμε πίτσες»
Γκουσγκούνης: «Παραγγείλατε, δεν παραγγείλατε, εγώ θα σας γαμήσω!»

Γκουσγκούνης σε παρτενέρ: «Βάστα τοίχο, θα σπρώξω»

Ο Γκουσγκούνης σε μπαρ. Πάει προς την μπάρα, βλέπει την µπαργούµαν. Στον τοίχο ένα ρολόι. Ο Κώστας προσπαθεί να το κοιτάξει, η μπαργούμαν μπαίνει στη μέση. Κάνει δεξιά, ξαναµπαίνει µπροστά του η μπαργούμαν. Κάνει αριστερά, πάλι μπροστά του η μπαργούμαν. Σε κάποια στιγμή γυρνά και της λέει: «Δεν βλέπω την ώρα να σε γαµήσω!»

Ο Γκουσγκούνης βαρκάρης, μεταφέρει τουρίστρια σε νησάκι. Σε κάποια φάση του πέφτει το ένα κουπί.
Τουρίστρια: «Ωχ, έφυγε το ένα»
Ο Γκουσγκούνης ρίχνει και το άλλο κουπί.
Τουρίστρια: «Τώρα πώς θα περάσουμε απέναντι χωρίς κουπιά;»
Γκουσγκούνης: «Θα σε περάσω γαμιώντας»

Ο Γκουσγκούνης στη Μυτιλήνη.
Γκουσγκούνης: «Γεια σας, κορίτσια, ξένες είσαστε;»
Κορίτσια: «Όχι καλέ, ντόπιες, από τη Μυτιλήνη»
Γκουσγκούνης: «Α! Δηλαδή λεσβίες!»
Κορίτσια: «Ε όχι και λεσβίες!»
Γκουσγκούνης: «Ε αποδείξτε το τότε!»

Ο Γκουσγκούνης στην παραλία, κόβει βόλτες, ώσπου βλέπει δύο λουόμενες να λιάζονται.
Γκουσγκούνης: «Τι κάνετε εδώ, κορίτσια;»
Λουόμενες: «Περιμένουμε να έρθει κάποιος να μας γαμήσει»
Γκουσγκούνης: «Α! Ευτυχώς που πέρναγα!»

Ο Γκουσγκούνης σε ρόλο πατέρα. Στο σπίτι καταφθάνει η κόρη του με μια καινούργια της φίλη και κάθονται στο σαλόνι. Ο Γκουσγκούνης τις βλέπει και κάθεται επίσης στον καναπέ. Σιωπή για ένα λεπτό, ώσπου ο στοργικός πατέρας αποφασίζει να μιλήσει στη φίλη της κόρης του.
Γκουσγκούνης: «Τον παίρνεις από τον κώλο;»
Κόρη: «Μπαµπά! Τι είναι αυτά που λες!»
Γκουσγκούνης: «Προσπαθώ να σπάσω τον πάγο...»

Ο Γκουσγκούνης στο σπίτι, υποδέχεται μια κοπέλα.
Γκουσγκούνης: «Θες αχλάδι;»
Κοπέλα: «Όχι»
Γκουσγκούνης: «Ε τότε δεν μένει τίποτα άλλο παρά να σε γαμήσω!»

Ο Γκουσγκούνης βγαίνει από τη θάλασσα με μια γκόμενα. Φοράνε και οι δυο στολή βατραχανθρώπου. Η γκόμενα πάει να βγάλει τη μάσκα.
Γκουσγκούνης: «Μη βγάλεις τη μάσκα, γιατί θα σου πετάξω τα μάτια έξω!»

Ο Γκουσγκούνης εκσπερματώνει στο στόμα της συμπρωταγωνίστριάς του, κι εκείνη αρχίζει να φτύνει.
Γκουσγκούνης: «Τι φτυνείς, μωρή; Κουκούτσια έχουν;»

Ο Γκουσγκούνης υδραυλικός, καταφθάνει στο σπίτι μιας κυρίας. Κάθεται στην κουζίνα της, όπου πάνω στο τραπέζι υπάρχει μια φρουτιέρα με πορτοκάλια. Παίρνει ένα πορτοκάλι.
Γκουσγκούνης: «Πορτοκάλι θες;»
Κυρία: «Όχι»
Γκουσγκούνης: «Να σε γαμήσω θες;»
Κυρία: «Δεν έχω πρόβλημα».

Ο Γκουσγκούνης σε πισωκολλητό, με τα χέρια στη μέση.
Παρτενέρ: «Γκουσγκούνη, κουράστηκα, άλλαξε στάση»
Γκουσγκούνης: «Εντάξει, μωρό μου», λέει και βάζει τα χέρια στο κεφάλι.

Ο Γκουσγκούνης πιανίστας. Κάτω από το πιάνο η συμπρωταγωνίστρια σε πεολειχία
Γκουσγκούνης: «Ωραία! Εγώ θα παίζω πιάνο και εσύ κλαρίνο»

Αλλοδαπή αγγλομαθής προς Γκουσγκούνη: «Fuck me!»
Γκουσγκούνης: «Σκάσε, μωρή, μη σε γαμήσω!»

Αλλοδαπή γαλλομαθής προς Γκουσγκούνη: «Aahhh tres jolies!»
Γκουσγκούνης: Τι ζολή, μωρή! Ψωλή το λένε!

Γκόμενα: «Θα μου φέρεις λίγο νερό;»
Γκουσγκούνης: «Α φιρί φιρί το πας να σε γαμήσω!»

Ο Γκουσγκούνης και πάλι υδραυλικός, στο σπίτι μιας τσαχπίνας. Κάθεται στην κουζίνα.
Κυρία ευγενική: «Καφέ θέλεις;»
Γκουσγκούνης: «Ναι»
Κυρία ευγενική: «Πώς τον πίνεις;»
Γκουσγκούνης: «Πολλά βαρύ και όχι, με δύο φουσκάλες»
Κυρία ευγενική: «Είσαι και μερακλής!»
Γκουσγκούνης: «Έχεις γαμώ τις κωλάρες, θα σε γαμήσω!»

Ο Γκουσγκούνης στην ψαραγορά. Δύο νοικοκυρές παρατηρούν τα ψάρια, ψάχνουν τι να αγοράσουν.
Νοικοκυρές: «Γλώσσες έχετε;»
Γκουσγκούνης: «Ελάτε στο ψυγείο να σας δείξω»
Ακολουθούν τα γνωστά, οι νοικοκυρές αποσύρονται χαμογελαστές.
Γκουσγκούνης: «Ψάρια θέλατε, πουτάνες»

Είναι πρωί. Ο Γκουσγκούνης έχει ξυπνήσει κι έχει αποθέσει το «ταλέντο» του πάνω στο καλοριφέρ. Η ερωτική του παρτενέρ τον πετυχαίνει πάνω στο ζέσταμα.
Παρτενέρ: «Τι κάνεις εκεί;»
Γκουσγκούνης: «Ζεσταίνω το πρωινό σου»

Ο Γκουσγκούνης μετά την ερωτική πράξη: «Πώς σε λένε;»
Παρτενέρ: «Κατερίνα»
Γκουσγκούνης: «Εμένα Κώστας. Για σκέψου, πρώτα πηδηχτήκαμε και μετά γνωριστήκαμε»

Ο Γκουσγκούνης μερακλώνει εν δράσει. «Πω πω, να είχα μια μπίρα τώρα», λέει. Από το πουθενά ένα χέρι εμφανίζεται στο πλάνο, κρατώντας ένα κρίκερ.

MeΓκαλήcious

2005-12-27T06:45:00.000-08:00

Περίληψη προηγουμένων. Το 1980, χρονιά που πρωτοείδα τον Γκάλη να παίζει μπάσκετ και τον λάτρεψα, ήμουν 10 χρονών. Το 2005, χρονιά που ο Νικ παντρεύεται, αποσύρεται από την ενεργό εργένικη δράση και τα ψέματα τελειώνουν, έχω φτάσει τα 35. Συμπέρασμα: Έχω περάσει μια ζωή μαζί του. Όσο κι αν είμαι απαρηγόρητη, το κείμενο που ακολουθεί είναι το γαμήλιο δώρο μου, ένας ύμνος στο θεό.
Το 1980 δεν έχω πάει σε γήπεδο μπάσκετ, αλλά παρακολουθώ αγώνες από την τηλεόραση. Με θυμάμαι να πανηγυρίζω το αρειανό πρωτάθλημα του ’79 και να δακρύζω στο θρυλικό πλέον καλάθι του Κόντου. Οι μεγάλοι ψιθυρίζουν κάτι για «αιώνιο δευτερόλεπτο», αλλά χαίρονται, είναι σαφές. Έτσι είναι τότε οι καιροί, αθώοι, οι επιτυχίες των ελληνικών ομάδων προκαλούν πανεθνική χαρά. Σεπτέμβριος, ο μπαμπάς με παίρνει από το χέρι και μου λέει: «Πάμε να δούμε έναν σούπερμαν». Και πήγαμε. Και τον είδαμε. Άρης-Μαρούσι. Τα κίτρινα τα φορούσε το Μαρούσι, ο Άρης μαυροντυμένος. Μεγάλο μπέρδεμα. Στο Μαρούσι έπαιζε ένας Φωσσές, που μου φάνηκε καλός. Ο «σούπερμαν» δεν έμοιαζε καθόλου με τον κανονικό. Ήταν κοντός ή, τουλάχιστον, έτσι φαινόταν από τις κερκίδες, και είχε σγουρό φουντωτό μαλλί. Ήταν πραγματικά ξεσηκωτικός, ο ουρανός ήταν το όριο.
Έκτοτε δεν χάσαμε παιχνίδι στο Παλαί. Καθόμασταν στο πέταλο. Σάββατο με Σάββατο βλέπαμε τον κόσμο να αυξάνεται. Βέβαια υπήρχαν πάντα οι σταθεροί. Τους βρήκαμε εκεί νεαρούς, μεγαλώσαμε μαζί τους, χαιρετιόμασταν εγκάρδια, τους είδαμε να φέρνουν τα παιδιά τους στο γήπεδο και να δείχνουν, «αυτός είναι ο Γκάλης». Το ’84 ήρθε και ο Γιαννάκης στην παρέα μας. Τον εκτιμούσαμε, σχεδόν τον αγαπούσαμε, έχυνε και κοιλάδες δακρύων στα φάουλ… Είπαμε, ήμασταν αθώοι τότε. Κάπου εκεί ανακάλυψε και η Ελλάδα τον Νικ. Κάπως αργά είναι αλήθεια, αλλά ποτέ δεν είναι αργά για τίποτα, πόσο μάλλον για τέτοιου είδους ανακαλύψεις.
Το ’87 ήταν το πιο εκστατικό καλοκαίρι της ζωής όλων μας και κυρίως των μπασκετμπολιστών, που ένιωσαν πως βρίσκονται σε μια αστραφτερή δουλειά. Ότι στο μάταιο τούτο κόσμο ήρθαν για να κάνουν καριέρα, λεφτά, όνομα. Έγιναν περιζήτητοι. Οι μισθοί τους ανέβηκαν σε δυσθεώρατα ύψη. Οι γονείς ανά την Ελλάδα, πολύ πριν το «Fame Story» και το «Big Mother» μπει στη ζωή της οικογένειάς τους και αρχίσουν να στέλνουν τα βλαστάρια τους σε τηλεοπτικές οντισιόν, τα έγραφαν σε ακαδημίες μπάσκετ, αφού ανακάλυπταν ότι οι πλουτοπαραγωγικές πηγές της χώρας δεν βρίσκονται ούτε στο δημόσιο και τις τράπεζες ούτε στα εργοστάσια και τα χωράφια, αλλά κάτω από τα καλάθια.
Ο Νικ και ο Άρης συνέχιζαν στο τέμπο της επιτυχίας. Στην Ελλάδα έπαιζαν χωρίς αντίπαλο, στην Ευρώπη φώτιζαν την πλήξη της Πέμπτης μας. Ο Γκάλης δεν αρκέστηκε ποτέ ούτε στην επιτυχία ούτε στις υψηλές αμοιβές που εισέπραττε. Προπονούνταν καθημερινά, ήταν κάθε μέρα και καλύτερος. Ήξερε ότι ο αθλητής είναι υποχρεωμένος πρέπει να περνά με επιτυχία τα ψυχοφθόρα εβδομαδιαία τεστ για να επιβιώσει σε έναν άκρως ανταγωνιστικό χώρο.
Αρχίσαμε να πηγαίνουμε και στα εκτός έδρας, στα ευρωπαϊκά παίρναμε και τη μαμά, συνήθως πηγαίναμε και στις προπονήσεις. Όχι μόνο εμείς. Πολύς κόσμος πήγαινε στις προπονήσεις. Έξω από το γήπεδο υπήρχαν καντίνες, πάγκοι με ξηρούς καρπούς, πλανόδιοι με μαξιλαράκια από φελιζόλ. Το Παλαί δεν είχε ακόμα «επιπλωθεί» με πλαστική καρέκλα, καθόμασταν στα τσιμέντα και χρειαζόμασταν μαξιλαράκι για να μην πονέσει η κοιλιά μας. Όλο αυτό το τσίρκο Μεντράνο έβγαζε φράγκα και θα έπρεπε να ανάβει λαμπάδα στον Γκάλη ίσαμε το μπόι του Τσατσένκο.
Ο Γκάλης εκτός γηπέδου τυπικός, απόμακρος, μουγκοθόδωρος. Δεν ήταν Φασούλας ή Γιαννάκης, που η γλώσσα τους πήγαινε ροδάνι. Στις επινίκιες δηλώσεις, απλός, σχεδόν απλοϊκός, παρέλειπε τα παχιά λόγια, τους θεατρινισμούς ή τις μεγαλομανείς αηδίες. Άλλωστε τα ελληνικά του ήταν περιορισμένα. Πρόσφερε το απόλυτο θέαμα, δεν υπήρξε ποτέ άνθρωπος του θεάματος. Δεν ήξερε και δεν ήθελε να πουλάει τον εαυτό του. Όλοι έλεγαν πως είναι περίπλοκο ον, ψυχρός, μπλαζέ, απόμακρος, κίλερ επαγγελματίας, φραγκοφονιάς. Κι όμως, αποδείχτηκε πιο αισθαντικός και πιο μπεσαλής από τον κλαψιάρη Γιαννάκη, που κάθε καλοκαίρι εκβίαζε διοικήσεις.
Το ’91 ήμουν φοιτήτρια. Στον τελικό των play-offs με τον ΠΑΟΚ έκανα τάμα: ας παίρναμε πρωτάθλημα και ας κοβόμουν στα Λατινικά. Πήραμε πρωτάθλημα, δεν πήγα να δώσω το μάθημα. Ξαφνικά ο Μητρούδης, ο Γιαντζόγλου, κάποιοι «αρειανοί», ίσως και η Δήμητρα Παπίου αποφάσισαν ανανέωση κι έστειλαν τον Νικ στον Παναθηναϊκό.
Το 1992, στον πρώτο αγώνα με τον Γκάλη αντίπαλο, στο Παλαί πήγα με ρήξη συνδέσμου και πατερίτσες. Ο Νικ βγήκε πρώτος, χώρια από τις υπόλοιπες βαζέλες. Το μισό γήπεδο χειροκρότησε, το υπόλοιπο έμεινε βουβό. Εγώ έκθαμβη από την αχαριστία. «Εμείς τον διώξαμε, ρε μαλάκες», φώναζα. Στα μέσα του αγώνα το παιχνίδι εκτροχιάστηκε και όλοι, εκτός από μένα και κάνα δυο κυρίες, τον γιούχαραν. Ένιωσα έναν από τους μεγαλύτερους ηθικούς πόνους της ζωής μου και αποφάσισα να μην ξαναπατήσω στο γήπεδο. Τήρησα την υπόσχεσή μου. Επέστρεψα δέκα χρόνια αργότερα, όταν ο Νικ ανακοίνωσε πως θα παρακολουθήσει ως θεατής τον αγώνα Άρης-Νίαρ Ιστ. Τον χειροκροτήσαμε όσο ποτέ, η τάξη αποκαταστάθηκε.
Το φετινό φθινόπωρο, ήρθε η νέα εθνική επιτυχία του μπάσκετ. Ο Γκάλης και πάλι άφαντος, από επιλογή. Προτίμησε να παίζει τάβλι. Ο θρίαμβος του ’87 ξανά στο προσκήνιο, ξανά προς εκτίμηση και κρίση. Η δικαιοσύνη βρισκόταν στα πιο ακατάλληλα χέρια. Το σινάφι του, φθονερό και μικρόψυχο, μπορεί να μην ξέρασε χολή, όπως έκανε όλα τα προηγούμενα χρόνια, αλλά παρουσίασε συμπτώματα προχωρημένου αλτσχάιμερ. Ε ναι, λοιπόν, ο θρίαμβος του ’87 προήλθε από την ψυχραιμία του Καμπούρη στις κρίσιμες θρυλικές βολές…
Λίγο πριν το 2005 πνεύσει τα λοίσθια, ο Νίκος Γκάλης παντρεύτηκε και ξαναπέκτησε τη δημοσιότητα, που δεν ζήτησε ποτέ. Περιμένει και διάδοχο. Ο πιο χορτασμένος αθλητής της Ελλάδας έχει σπουδαιότερα πράγματα να αναμένει και να ελπίζει, από το να αγωνίζεται να εξασφαλίσει την αθλητική του μακροβιότητα τρυπώντας στο δημόσιο των εθνικών πόστων.

Φεύγω

2005-12-27T06:42:00.000-08:00

Πάω Ρώμη. Τα ταξίδια με κάνουν καλύτερο άνθρωπο. Όπως και τα τσιγάρα.

Emanuel y Ta

2005-12-23T02:05:00.000-08:00

Αυτός διάβασε το Soul. Εσύ;

2005-12-16T01:37:00.000-08:00

Το πιο όμορφο μωρό του κόσμου

2005-12-16T01:31:00.000-08:00

Λέγεται Ελευθερία, ζει στη Γερμανία και είναι ανιψιά μου. Λατρέψτε την!

Χρόνια Πολλά, Νινίκα μου

2005-12-16T01:26:00.000-08:00

Βγήκε!

2005-12-15T04:36:00.000-08:00

Να το πάρετε, please. Έχει και blog. soulmag.blogspot.com. Περιμένω σχόλια.

RoufiXte Designers Productions

2005-12-14T02:16:00.000-08:00

Αγόρια με ψυχή

2005-12-13T04:50:00.000-08:00

Το πρώτο πάρτι

2005-12-08T07:18:00.000-08:00

Favorite Cartoon

2005-12-08T01:54:00.000-08:00

Μια ψυχή που 'ναι να βγει...

2005-12-06T05:22:00.000-08:00

Ε-ε-ερχεται!

2005-12-06T04:15:00.000-08:00

Οι γκρίζες διαφημίσεις επιστρέφουν

2005-11-21T07:28:00.000-08:00

Αγαπώ τώρα τελευταία τους Άντη Παναγιωτίδου, Κωνσταντίνο Σαββίδη, Κατερίνα Κουτσαλή. Δικά μου παιδιά!

Τι έγινε, ρε παιδιά?

2005-09-19T00:51:00.000-07:00

Αυτό ήταν μέχρι πριν μερικές ημέρες ένα blog με μηδενική επισκεψιμότητα (κυριολεκτικά, ούτε εγώ δεν το επισκεπτόμουν). Δεν είναι πλέον...

Γκρίζα διαφήμιση 5

2005-09-14T01:20:00.001-07:00

Δεύτερο post σήμερα με αποστολή να περάσω τα ονόματα των αγαπημένων μου στο google (θέλουν δε θέλουν). Στις προηγούμενες λίστες συμπληρώνω τους Αντρέα Παναγόπουλο και Νάσο Κυρατζόγλου. Παιδιά, νόμιζα ότι σας είχα βάλει στο πρώτο post, σόρι που άργησα!

Γκρίζα διαφήμιση 4 (νομίζω)

2005-09-14T01:20:00.000-07:00

Νομίζω πως το καλοκαίρι βρήκα άλλον έναν καλό φίλο. Αφιερωμένο το post στον Άρη Δημοκίδη. Άρης ολέ!

Γκρίζα διαφήμιση για τον αδελφό Ααρών

2005-07-06T08:16:00.000-07:00

Αισθάνομαι την ανάγκη να κάνω ειδική μνεία στον Δημήτρη Καραθάνο, τον καλύτερο dj και δημοσιογράφο της Ελλάδος by far. Φιλιά, αδελφέ Ααρών. Η Ιουδήθ σου.

Γκρίζα διαφήμιση 3

2005-06-28T16:02:00.000-07:00

Δημήτρης Τσιχλάκης, Μιχάλης Λεάνης. Αυτά για σήμερα.

Γκρίζα διαφήμιση 2

2005-06-27T04:00:00.000-07:00

Ειδικό post για τον Ηλία Φραγκούλη!
Επίσης, Κωστής Ζαφειράκης, Λυδία Βαβυλοπούλου, Σπύρος Πέγκας. Συνεχίζουμε σε λίγο

Γκρίζα διαφήμιση

2005-06-27T03:52:00.000-07:00

Τώρα που το μπλογκ μου περνάει στο google, αποφάσισα να γράψω τα ονόματα όλων όσων αγαπώ. Λοιπόν, έχουμε και λέμε
Στέφανος Τσιτσόπουλος, Δημήτρης Κολιαδήμας, Δέσποινα Παπαδοπούλου, Δημήτρης Καραθάνος, Δημήτρης Μπούτος, Βασίλης Μητσιόπουλος, Φώτης Γεωργελές, Κώστας Αμοιρίδης, Δέσποινα Στάικου, Chris Tek, Κωνσταντίνος Ρήγος, Οδυσσέας Μητσόπουλος, Σάκης Γιούμπασης, Γιώργος Μπάκας. Τέλος πρώτης δόσης. Μόλις θυμηθώ και άλλους, θα συμπληρώσω. Φιλιά μου, φίλοι μου καλοί, καλοί μου φίλοι!

Juliette Lewis

2005-05-24T05:47:00.000-07:00

Μούρη, μ’ έχεις κάνει καψούρη

Ίσως η πιο πολυσχιδής ηθοποιός της γενιάς των 90s. Στα 00s συμπληρώνει την αισθητική της πρόταση αποκτώντας νέα καλλιτεχνικά ενδιαφέροντα και διαστάσεις. Η Τζουλιέτ Λιούις είναι μια πανκ-ροκ πριγκίπισσα, που στάζει οργή και δηλητήριο. Γιατί αναστενάζουν τα stages όπου εμφανίζονται οι Juliette And The Licks;

Περίληψη προηγουμένων: California girl, αλλά ακριβώς από την ανάποδη, δηλαδή όχι ξανθά μαλλιά, μεγάλα στήθη, μπικίνι και χαμόγελο οδοντόκρεμας. Κόρη μιας γραφίστριας και ενός ηθοποιού με ειδίκευση στα σπαγγέτι γουέστερν και μόνιμη παρουσία στις ταινίες του Ίστγουντ, έπαιζε σε διαφημιστικά από τα 12 της. Χειραφετήθηκε δικαστικά με τη συναίνεση των γονιών της στα 14, ώστε να μην αντιμετωπίζει προβλήματα με τον νόμο περί παιδικής εργασίας, παράτησε το σχολείο στα 15, έκτοτε μπαινοβγαίνει σε δραματικούς και κωμικούς τηλεοπτικούς και κινηματογραφικούς ρόλους.
Ίσως η πιο αταξινόμητη και μη στερεοτυπική ηθοποιός της γενιάς της. Πλασαρίστηκε ως η Λολίτα των nineties που μπορούσε να ερεθίσει τον αντρικό πληθυσμό με την πιο αθώα της κίνηση. Οι οιωνοί στο «Ακρωτήριο του Φόβου» προοικονομούσαν τη γέννηση ενός περίεργου φρούτου, μιας σκοτεινής παιδίσκης με ροπή να υποκύπτει σε ύποπτα δέλεαρ, όπως ο αντίχειρας του Ντε Νίρο, ας πούμε. Στην προσπάθειά της να μην επαναλαμβάνεται καλλιτεχνικά ως μούσα του αλτέρνατιβ, έχει υποδυθεί τη Μέριλιν, την ντροπαλή, την εύθραυστη, την ευαίσθητη, την μπερδεμένη, την αναιδή με τη διάτρητη από τα piercing γλώσσα μονίμως έξω, το θύμα, την αφελή, την ερωτευμένη, τη μοναχική, τη χαριτωμένη, την γκαστρωμένη, την μπαϊσέξουαλ, ακόμα και την καθυστερημένη.
Αναμφισβήτητο highlight της καριέρας της: «Γεννημένοι Δολοφόνοι». Είναι ουσιαστικά η μοναδική ταινία της κινηματογραφικής της διαδρομής στην οποία υποδύθηκε την psycho γκόμενα, όμως η αφύσικα πειστική ερμηνεία της έδωσε στίγμα και την «καταξίωσε» στη συνείδηση του κόσμου ως μια ηρωίδα τρόμου και σπλάτερ, ένα βρόμικο, αυτοκαταστροφικό και σκληραγωγημένο πλάσμα του υπόκοσμου, ένα σατανικό κορίτσι που μυρίζει μάλλον θειάφι παρά άρωμα. «Είναι περίεργο πώς επιλέγει να σε θυμάται ο κόσμος», σχολιάζει η ίδια.

Sex laws
Κάποιοι από τους σκηνοθέτες που την προτίμησαν: Μάρτιν Σκορτσέζε, Γούντι Άλεν, Λάσε Χάλστρομ, Όλιβερ Στόουν, Γκάρι Μάρσαλ, Νόρα Έφρον (!). Συνεργάστηκε με διάφορους ηθοποιούς, από τον Μπενίτσιο Ντελ Τόρο, τον Βενσάν Κασέλ και την Ούμα Θέρμαν μέχρι την Τζένιφερ Λόπεζ (!). Είναι μέλος δύο χαβαλεδιάρικων κινηματογραφικών κύκλων-σχολών: του Ταραντίνο (ο Κουέντιν εμπλέκεται ποικιλοτρόπως στην επαγγελματική της ζωή), αλλά και του Μπεν Στίλερ. Έμπλεξε στη νιότη της με τα ναρκωτικά, το αλκοόλ, τη σαϊεντολογία, τον Μπραντ Πιτ, τον Λεονάρντο Ντι Κάπριο, τον Άνταμ Σάντλερ και το hip του σκέιτ μέσω του συζύγου της, του επαγγελματία σκέιτερ Στιβ Μπέρα (βρίσκονται στα χωρίσματα). Δε διαβάζει εφημερίδες, δε βλέπει τηλεόραση, χρησιμοποιεί έξτρα μαλακό χαρτί τουαλέτας. Είναι κλασικό αγοροκόριτσο του τζιν και του T-shirt, νιώθει αμήχανα με τις επίσημες «στολές» των σόου και τελετών του Χόλιγουντ, κυκλοφορεί άβαφη και σχεδόν ατημέλητη από άποψη: «Η σεξουαλικότητα είναι ένα μέρος του εαυτού σου. Ένα κατασκευασμένο σεξαπίλ, που περιλαμβάνει ανοιχτό στόμα, λιπ γκλος και αστραφτερά χρώματα, είναι το αμερικάνικο πορνό σεξαπίλ, που δεν έχει καμία σχέση με το σεξ. Θα μπορούσα να το κάνω αυτό πολύ εύκολα, αλλά δεν είναι ο στόχος μου. Είναι ικανότητα να δείχνεις μη ελκυστικός». Μόνη κοκεταρία: Κρύβει επιμελώς με φράντζες το τεράστιο κούτελό της.

Please, welcome the Licks
Το 2003 η Τζουλιέτ αιφνιδιάζει τους πάντες όταν αποφασίζει να επανεφεύρει τον εαυτό της. Είναι πιο απαιτητική από το να αρκεστεί σε μελλοντικούς καλούς ρόλους και πιο πολυσχιδής από το να περιοριστεί σε ένα και μόνο εκφραστικό μέσο. Μετά από χρόνια αποστήθισης σεναρίων, ήρθε η ώρα να μιλήσει με τις δικές της λέξεις. Ξεκινώντας μια νέα, παράλληλη με την κινηματογραφική, καριέρα ως leader του συγκροτήματος Juliette And The Licks πείθει τους πάντες πως είναι μια γυναίκα με σασπένς, πρόσωπο μικρού παιδιού και πνεύμα ανήσυχου ανθρώπου, η οποία δε θα αφήσει τους φαν της να πλήξουν ποτέ. Αυτοχρίζεται πριγκίπισσα του πανκ-ροκ, δε θα κάτσει να σκάσει ή να μελαγχολήσει για τα στραβά και ανάποδα που βλέπει και βιώνει, απλώς θα βγει στη σκηνή και θα τραγουδήσει και θα τα σπάσει.
Η ιδέα της ενασχόλησης με τη μουσική υπήρχε στο μυαλό της από την ηλικία των 6, όταν παρακολουθώντας στην τηλεόραση το «Fame», το «Flashdance» και το «Grease», συνειδητοποίησε ότι θέλει να ασχοληθεί με το θέαμα και δη με το μιούζικαλ: «Πριν γίνω ηθοποιός, ήμουν έτοιμη να γίνω τραγουδίστρια. Πάντα πίστευα ότι η ηθοποιία θα ήταν παράπλευρη δραστηριότητα». Η Τζουλιέτ είχε δώσει δείγματα της τραγουδιστικής της δεινότητας στην ταινία «Γεννημένοι Δολοφόνοι». Η acapella ωμή και ακατέργαστη εκτέλεση του «Born Bad» ταρακούνησε το θυμικό των θεατών περισσότερο ίσως και από κάποιες δολοφονίες του σεναρίου.
Κάποτε η Τζουλιέτ μαζί με την Πάτι Σέμελ των Hole παρακολουθούν μια συναυλία των Blondie. Η Τζουλιέτ αντικρίζει στη σκηνή την κλίση και το μέλλον της, που καμία σχέση δεν έχει με γλυκερά μιούζικαλ. Μαζεύει τους κιθαρίστες Τοντ Μορς και Κεμπλ Γουόλτερς, δίνει το μπάσο στον Πολ ΙΙΙ και τα ντραμς στον Τζέισον Μόρις και οι Juliette And The Licks γίνονται πραγματικότητα.
Το καλοκαίρι του 2004 οι Licks έχουν έτοιμα τα τραγούδια του ντεμπούτο δίσκου τους και αποφασίζουν να τσεκάρουν τη δυναμική τους στα live. Περιοδεύουν ασταμάτητα είτε συμμετέχοντας σε φεστιβάλ είτε παίζοντας μερικά 20λεπτα ως support group της Κόρτνεϊ Λοβ και των Prodigy. Οι κριτικές που λαμβάνουν από τον Τύπο αφορούν σχεδόν αποκλειστικά τη σκηνική παρουσία της Τζουλιέτ και είναι στην πλειοψηφία τους αρνητικές. Την κατηγορούν ως υπερβολική, ντεμέκ βίαιη και επιθετική, με κινήσεις ξεπατικωμένες απροκάλυπτα από Ίγκι Ποπ. Εκείνη απαντά: «Στόχος μου να δώσω τα πάντα στο stage, όλη την ενέργεια που διαθέτω, και να τη μεταδώσω στο κοινό. Τα live μας είναι γεμάτα ταχύτητα και απρόβλεπτα στοιχεία. Γράψαμε τραγούδια που πιστεύαμε ότι θα είχαν φαν όταν θα τα παίζαμε live».
Πέρα από το σόου και το συναυλιακό outfit («κολλητά ρούχα που νομίζεις ότι δεν τα έχει φορέσει, αλλά ψεκάσει πάνω της»), κανείς δεν έχει να πει κακή κουβέντα για τη συνθετική και στιχουργική της ικανότητα και, κυρίως, για την επαρκέστατη φωνή της, τη λιτή ροκ βραχνάδα, τον αέρα επαναστατικότητας και την ωραία χροιά, όπως θα έλεγε και η Τζούλι Μασίνο του «Fame Story».
Οι κριτικές αποτελούν το καύσιμο για το βαν των Licks, που συνεχίζουν την τουρνέ τους και τον Οκτώβρη κυκλοφορούν τον δίσκο «…Like A Bolt Of Lightning». Τα έξι tracks ακούγονται σαν ουρλιαχτό από το υπερπέραν, φανατίζουν και είναι προορισμένα για live εκτελέσεις, που όταν τελειώσουν, αφήνουν πίσω τους συντρίμμια, αρρωστημένους και αγρίμια.

Das boot
Το επίσημο site των Juliette And The Licks επιτρέπει τα downloads και πληροφορεί, μεταξύ άλλων: Αυτοί που ξέρουν συγκρίνουν το γκρουπ με τους MCV, Iggy Pop, Stooges, Van Halen. Οι περιοδείες συνεχίζονται και οσονούπω οι Licks πετιούνται στην Ιταλία για ένα οργιαστικό τελετουργικό, ενώ έφθασε επιτέλους ο ολοκαίνουργιος δεύτερος δίσκος, «You’re Speaking My Language».
Η Λιούις εμφανίζεται υπερφιλόδοξη σχετικά με τον νέο σταθμό της μουσικής της πορείας («Στόχος μας είναι η μουσική μας να αποτελέσει αντίδοτο στη χαμηλή αυτοεκτίμηση, την απάθεια και τον φόβο, που μαστίζουν τη σημερινή κοινωνία»), ενώ ο γραφιάς του site ομολογεί ότι το άρτι αφιχθέν «You’re Speaking My Language» χωνεύει από Talking Heads μέχρι Πάτι Σμιθ και Pretenders. Τέλος, αν και ήδη προσδεμένη στα άρματα της ροκ και του σινεμά, η Τζουλιέτ έχει χρόνο και διάθεση για περαιτέρω διεύρυνση των ιδιωτικών της οραμάτων και δραστηριοτήτων. Το καλοκαίρι μπαίνει δυναμικά και στο παιχνίδι της μόδας κυκλοφορώντας το προσωπικό της brand παπουτσιών, «The Juliette», σε συνεργασία με την αναπτυσσόμενη εταιρία DVS Girls. Όμως αυτό είναι μια άλλη ιστορία.

Περιοδικό Cool, Μάιος 2005

Τα παιδία παίζει

2005-05-20T03:21:00.000-07:00

Test. Μπάμπης Κιμίκογλου, ολέ!

Μπάμπης Κιμίκογλου

2005-05-10T02:36:00.000-07:00

Δεν έχω να πω τίποτα για το φίλο μου τον Μπάμπη. Απλώς θέλω να δοκιμάσω αν τώρα που γράφω το όνομά του, θα εμφανίζεται στο google.

ανοίξαμε

2005-04-18T02:20:00.000-07:00

και σας περιμένουμε